II W 678/25 — II W 678/25 (2026-04-13)

Sygn. akt II W 678/25

UZASADNIENIE

W dniu 31 lipca 2025 roku funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w C. – sierż. szt. W. G. i sierż. L. G. przeprowadzali statyczną kontrolę ruchu drogowego w miejscowości D., na ulicy (...), w rejonie posesji nr (...). W ramach tej kontroli dokonywali pomiarów pod kątem przekroczeń przez kierujących pojazdami mechanicznymi dopuszczalnej na tym odcinku drogi prędkości. Policjanci używali laserowego miernika prędkości o nazwie (...) i numerze seryjnym (...). Warunki pogodowe w czasie przeprowadzania kontroli były dobre.

/notatka urzędowa k. 5-6, zeznania W. G. k. 11 i 67 - 68, zeznania świadka L. G. k. 16 i 68 - 69, wyjaśnienia I. W. k. 65-66/

Ulica (...), na której kontrola prędkości była prowadzona jest częścią drogi krajowej (...). Znajduje się na terenie miejscowości D., na obszarze zabudowany, na którym obowiązuje określne ustawą ograniczenie prędkości do 50 km/h, a znaki D-42 „obszar zabudowany” ustawione są na wszystkich drogach wjazdowych.

/notatka urzędowa k. 5-6, zeznania W. G. k. 11 i 67 - 68, zeznania świadka L. G. k. 16 i 68 - 69, wyjaśnienia I. W. k. 65-66/

Opisany na wstępie miernik prędkości posiadał ważną legalizację.

/świadectwo legalizacji k. 8, certyfikaty kalibracji k. 9/

Przed rozpoczęciem pomiarów prędkości, st. sierż. W. G., który w ramach służby ukończył odpowiednie przeszkolenie, wykonał zgodnie z instrukcją użycia urządzenia pomiarowego wymagane testy (stałej odległości, prawidłowości działania przyrządów celowniczych oraz prędkości zerowej).

/notatka urzędowa k. 5-6, instrukcja obsługi miernika k. 17-32; zeznania W. G. k. 11 i 67 - 68, zeznania świadka L. G. k. 16 i 68 - 69/

Około godziny 08:35 st. sierż. szt. W. G., wymienionym wyżej miernikiem dokonał pomiaru prędkości pojazdu marki W. o numerze rejestracyjnym (...), który poruszał się na obszarze zabudowanym w kierunku C. i oddalał od policjanta, który wycelował w tylną tablicę rejestracyjną wymienionego auta. Zmierzona prędkość wynosiła 131 km/h, a pomiaru dokonano z odległości 398 metrów.

W związku z powyższym, funkcjonariusze Policji udali się za ww. pojazdem i w miejscowości X., po kilku próbach, zatrzymali kierującego nim I. W. do kontroli drogowej zajeżdżając mu drogę.

Po podaniu powodu kontroli W. G. okazał kierującemu wyświetlacz miernika
z uwidocznioną prędkością, jednak kierujący nie chciał zapoznać się z jego wskazaniami. Został on także sprawdzony w policyjnych bazach danych. Policjant zaproponował ukaranie mandatem karnym. Kierowca skorzystał z prawa do odmowy jego przyjęcia bez podania przyczyny. Funkcjonariusz Policji wykonał wówczas niezbędne w tej sytuacji czynności służbowe i zatrzymał prawo jazdy w trybie administracyjnym. L. była obecna podczas kontroli, jednak nie wykonywała żadnych czynności w stosunku do kontrolowanego I. W., a jedynie asekurował swojego kolegę i sprawdzała kierowcę w policyjnych bazach danych.

/notatka urzędowa k. 5-6, zeznania W. G. k. 11 i 67 - 68, zeznania świadka L. G. k. 16 i 68 - 69/

Pomiar został przeprowadzony prawidłowo - wiązka laserowa nie napotkała przeszkód, a urządzenie poprawnie wyświetliło prędkość pojazdu bez sygnalizowania błędów. Kąt pomiarowy wynosił około 0,54 stopnia, co przy zmierzonej prędkości 131,0 km/h oznacza, że wyświetlona wartość była nieznacznie zaniżona (o około 0,01 km/h na dystansie 398 m). Ze względu na sposób prezentacji wyników przez przyrząd, który obcina części ułamkowe, rzeczywista prędkość pojazdu mieściła się w przedziale od 131,01 do 132,00 km/h.

Zastosowane urządzenie oraz procedury pomiarowe były zgodne z wymaganiami technicznymi. Nie stwierdzono przesłanek technicznych uniemożliwiających prawidłowy odczyt prędkości pojazdu w opisanych warunkach. Odległość pomiarowa (398 m) mieści się w zakresie operacyjnym przyrządu, którego maksymalny zasięg wynosi 1000 m; drogowy odcinek pomiarowy był odpowiednio długi i prosty.

Dywergencja wiązki laserowej (średnica około 82,4 cm na dystansie 398 m) nie stanowi błędu, lecz zabezpieczenie zwiększające pewność trafienia w pojazd i minimalizujące ryzyko błędów pomiaru. Obliczony błąd vertical shift wynosi około 16,9 cm i nie wpływa na wynik. Pomiar wykonany z ręki nie powoduje błędów prędkości – brak stabilności skutkuje jedynie brakiem wyniku, nie zaniżeniem wartości.

Znaki drogowe znajdujące się w pobliżu jezdni nie wpływają na pomiary wykonywane za pomocą laserowych mierników prędkości. Laserowa technologia pomiarowa jest odmienna od radarowej. W przypadku radaru wiązka jest szeroka i może obejmować elementy infrastruktury drogowej, natomiast wiązka laserowa ma małą dywergencję, skupiając się wyłącznie na pojeździe. Dzięki temu obecność znaków czy innych obiektów przy drodze nie zakłóca pomiaru prędkości pojazdu.

Funkcjonariusz stał ok. 2,9 metra od osi ruchu pojazdu, była to odległość ok 0,5 metra od krawędzi jezdni. Nawet w sytuacji, gdyby funkcjonariusz stał w odległości 45 metrów od osi ruchu pojazdu, przyrząd wskazałby również prędkość 131 km/h.

Obecność linii elektroenergetycznych nie wpływa na wiarygodność pomiaru, gdyż urządzenie wykorzystuje wiązkę podczerwieni. Każdy pomiar zrealizowany pod kątem skutkuje wyświetleniem wartości nieco niższej niż rzeczywista, co w tym przypadku zostało uwzględnione w obliczeniach.

Urządzenie (...) 20-20.200.(...) nie jest wyposażone w rejestrację obrazu, gdyż nie jest to wymóg prawny – funkcja ta jest opcjonalna. Gdyby była wymagana, urządzenie nie uzyskałoby zatwierdzenia typu przez Główny Urząd Miar.

Urządzenie wyposażone jest w wizjer z celownikiem, który umożliwia funkcjonariuszowi precyzyjne namierzenie i wybór pojazdu będącego przedmiotem pomiaru. Na funkcjonariuszu spoczywa odpowiedzialność za prawidłowe wskazanie celu oraz dokonanie pomiaru prędkości wybranego pojazdu. Dokładność wskazania daje pewność, że pomiar dotyczy właściwego pojazdu, eliminując ryzyko pomyłki. Kluczowym elementem gwarantującym poprawność celowania jest test zbieżności celownika z wiązką podczerwieni, który funkcjonariusze są zobligowani regularnie przeprowadzać zgodnie z ustaloną procedurą. W niniejszej sprawie funkcjonariusze przeprowadzili taki test, czego potwierdzenie znajduje się w formie notatki służbowej dołączonej do akt sprawy.

Urządzenie użyte w niniejszej sprawie posiadało ważną legalizację oraz zatwierdzenie typu wydane przez (...), co potwierdza jego zgodność z obowiązującymi przepisami i wymaganiami technicznymi.

/opinia biegłego sądowego z zakresu budowy i sposobu działania urządzeń do pomiaru prędkości pojazdów k. 83-173/

Sąd zważył, co następuje:

Zebrany w sprawie materiał dowodowy doprowadził Sąd do wniosku, iż obwiniony I. W. dopuścił się zarzucanego mu czynu.

Ustaleń faktycznych w sprawie Sąd dokonał zgodnie z zeznaniami funkcjonariuszy W. G. i L. G.. Były one bowiem spójne, rzeczowe i wzajemnie ze sobą korespondowały oraz znajdowały odbicie w notatce urzędowej sporządzonej w bezpośredniej bliskości czasowej od interwencji. W świetle zgromadzonych i przeprowadzonych dowodów przyjąć należało, iż pomiar prędkości pojazdu obwinionego przy użyciu laserowego miernika wykonany był przez W. G. prawidłowo. Przeprowadzony został bowiem przy użyciu przyrządu, który posiadał ważne świadectwo legalizacji, zgodnie z instrukcją użytkowania miernika oraz przez funkcjonariusza, który odbył odpowiednie przeszkolenie i nie miał żadnych wątpliwości odnośnie poprawności wymienionej czynności. Przed rozpoczęciem pracy przeprowadzono zalecane w instrukcji obsługi testy. Obwiniony poruszał się po długim prostym odcinku drogi, na którym istnieje możliwość rozwinięcia prędkości, która została zmierzona. Przyrząd mierniczy został należycie wycelowany w auto I. W. (tylną tablicę rejestracyjną), a w czasie pomiaru nie zmieniano jego położenia, gdyż w przeciwnym razie (przemieszczania celownika) pomiar nie zostałby wykonany, a urządzenie zasygnalizowałoby to w odpowiedni sposób. Wykluczyć zatem należało, aby zmierzona prędkość dotyczyła innego auta niż pojazd obwinionego. Odległość z jakiej dokonano pomiaru była istotna (niecałe 400 m), ale mieściła się w granicach zasięgu urządzenia pomiarowego. Ukształtowanie zaś drogi oraz warunki atmosferyczne i oświetleniowe pozwalały jak najbardziej na poprawne użycie miernika. Pomiaru dokonano praktycznie na wprost kierującego, więc ewentualny kąt jego przeprowadzenia był niewielki i nie miał wpływu na jego poprawność, a nawet jeśli, to było to korzystne dla I. W..

Ponadto, wszelkie ewentualne okoliczności, które z punktu widzenia wiedzy specjalistycznej, mogłyby podważać wiarygodność pomiaru zostały zweryfikowane przez biegłego sądowego z zakresu budowy i sposobu działania urządzeń do pomiaru prędkości pojazdów. W swojej obszernej opinii poddał on analizie wszystkie istotne okoliczności sprawy i potwierdził, że pomiar został wykonany prawidłowo. Opinia ta zasługuje zdaniem Sądu na przyznanie jej pełnej mocy dowodowej, gdyż jest spójna, logiczna, zupełna, zrozumiała oraz nie zawiera żadnych sprzeczności.

Powyższego obrazu sytuacji nie podważają w żaden sposób zeznania świadka W. O., który miał zaobserwować moment dokonywania pomiaru. W ślad bowiem za opinią biegłego stwierdzić należy, iż w trakcie pomiaru (trwającego 1/3 sekundy) niemożliwe jest przeniesienie wiązki lasera z jednego pojazdu na drugi, gdyż wówczas urządzenie pomiarowe wyświetli błąd (...). Dlatego też, zeznania wymienionego świadka zostały pominięte, gdyż nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Reasumując powyższe, w ocenie Sądu depozycje świadków W. G. i L. G., iż pomiaru dokonano w sposób należyty są logiczne oraz przekonujące i brak jest podstaw do tego, aby podzielić zarzuty podnoszone przez obwinionego. Poza tym, funkcjonariusze Policji są osobami obcymi dla obwinionego i nie mieli jakiegokolwiek interesu w złożeniu relacji niesłusznie obciążającej I. W.. Szczegółowe natomiast okoliczności w jakich dokonano pomiaru zostały odnotowane w opracowanej w bezpośredniej bliskości czasowej od interwencji szczegółowej notatce.

Wyjaśnieniom obwinionego Sąd dał wiarę jedynie w zakresie, w jakim potwierdzają one fakt, że jechał on w dniu określonym w zarzucie ulicą (...) w D. (droga krajowa (...)) i został później zatrzymany do kontroli drogowej przez patrol policji w X. w związku z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości. W pozostałej części, a w szczególności w zakresie dotyczącym kwestionowania wartości zmierzonej prędkości oraz prawidłowości pomiaru Sąd odmówił wiary wyjaśnieniem I. W., gdyż stanowiły one jedynie przyjętą przez niego linię obrony. Zdaniem Sądu obwiniony zdając sobie sprawę z prowadzonej kontroli drogowej dojeżdżając do jej miejsca poruszał się z dopuszczalną prędkością. Po minięciu jednak miejsca, gdzie stał patrol Policji przyspieszył i był przekonany, że „niebezpieczeństwo” minęło. Nie przewidział jednak tego, że funkcjonariusz może bez problemu dokonać pomiaru prędkości pojazdu oddalającego się od miernika i to właśnie „zgubiło” obwinionego. Okazało się bowiem, że W. G. obserwując zachowanie kierowcy dość nietypowo dokonał pomiaru prędkości od tyłu, a po stwierdzeniu istotnego jej przekroczenia podjął pościg za pojazdem, którym poruszał się obwiniony. W rezultacie tego, I. W. zatrzymano w trybie administracyjnym prawo jazdy. Konsekwencje zatem jakie pociągnęła za sobą powyższa sytuacja oraz grożąca za to kara, a także wydźwięk społeczny takiego zachowania dla osoby, która zajmuje stanowisko wójta gminy sprawiły, że obwiniony za wszelką cenę starał się kwestionować swoją odpowiedzialność za popełniony czyn. Wbrew temu co twierdził I. W. przyspieszył on znacznie bardziej niż utrzymywał. Przeprowadzony bowiem pomiar wykazał, że po ominięciu patrolu policji zwiększył on szybkość o ok. 80 km/h, a nie o 20 km/h jak podawał.

Mając na względzie dokonaną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, Sąd przyjął, że I. W. w dniu 31 lipca 2025 roku, około godz. 8:35, w D. (gm. D., woj. (...)), na ulicy (...), prowadząc samochód osobowy W. o nr rej. (...) nie stosował się do ograniczenia prędkości określonego ustawą w ten sposób, że wbrew treści art. 20 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (tj. z dnia 21 czerwca 2024 r. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251) na obszarze zabudowanym poruszał się z szybkością 131 km/h przekraczając przez to dopuszczalną prędkość pojazdu na obszarze zabudowanym o 81 km/h.

Opisane powyżej zachowanie obwinionego wypełniało dyspozycję wykroczenia określonego w art. 92a § 2 kw. Stosownie bowiem do treści art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j. z dnia 21 czerwca 2024 r. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251) prędkość dopuszczalna pojazdu lub zespołu pojazdów na obszarze zabudowanym wynosi 50 km/h (z wyjątkiem strefy zamieszkania, gdzie wynosi 20 km/h). W związku z tym, I. W., poruszając się w terenie zabudowanym z prędkością 131 km/h niewątpliwie wykroczył przeciwko przytoczonemu przepisowi o bezpieczeństwie na drogach publicznych, a jego zachowanie wyczerpało dyspozycję wykroczenia z art. 92a § 2 kw penalizującego niestosowanie się przez prowadzącego pojazd do ograniczenia prędkości określonego między innymi ustawą w sytuacji, kiedy przekroczenie to wynosi ponad 30 km/h.

W przekonaniu Sądu wymierzona obwinionemu na podstawie art. 92a § 2 kw grzywna w wysokości 3000 złotych odpowiada przede wszystkim stopniowi społecznej szkodliwości czynu I. W.. Ponadto, pozwala na osiągnięcie zapobiegawczych i wychowawczych celów kary w stosunku do obwinionego, a także czyni zadość potrzebie społecznego oddziaływania.

W tym miejscu podkreślić należy, że zachowanie obwinionego cechowało się wysoką społeczną szkodliwością, gdyż dotyczyło drastycznego przekroczenia dozwolonej prędkości - o 81 km/h (!) w obszarze zabudowanym, gdzie z racji jego specyfiki oraz względów bezpieczeństwa ruchu dopuszczalna prędkość jest limitowana ustawowo. Z drugiej jednak strony na względzie należało mieć także to, że przekroczenie prędkości miało miejsce już na wyjeździe z miejscowości D., a więc podczas zbliżania się do odcinka drogi, gdzie dopuszczalna prędkość była już wyższa.

W związku z tym, mając na uwadze:

- rodzaj i charakter naruszonego dobra, tzn. bezpieczeństwo w komunikacji,

- okoliczności popełnienia czynu, postać zamiaru i motywację sprawcy tzn. popełnienie go umyślnie w godzinach porannych na drodze przebiegającej przez środek wsi po tym jak minął patrol Policji prowadzący kontrolę ruchu drogowego;

- wagę naruszonych obowiązków, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia, tzn. przekroczenie dopuszczalnej prędkości o rażącym charakterze (o 160 % wartości prędkości administracyjnie dozwolonej);

- dochody sprawcy (ok. 11 000 zł netto), jego warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe;

uzasadniony jest wniosek, iż stopień społecznej szkodliwości wykroczenia obwinionego jest bardzo istotny, a najlepiej odpowiada mu wyżej wymieniona kara grzywny, która co prawda wyraźnie przekracza minimalny wymiar kary (800 zł), ale i tak jest bardzo odległa od górnej granicy ustawowego zagrożenia (30 000 zł).

Z racji tego, że w chwili orzekania poprzednie ukaranie za wykroczenie z art. 92a § 2 kw (por. k. 36) - zgodnie z art. 46 § 1 kw - uległo zatarciu, nie może ono uzasadniać przyjęcia powrotności do wykroczenia w rozumieniu art. 38 § 2 kw, nawet wówczas, gdy kolejne wykroczenie zostało popełnione przed upływem terminu przewidzianego dla zatarcia poprzedniego ukarania. Dlatego też, z podstawy prawnej ukarania wyeliminowano art. 38 § 2 kw.

W oparciu o art. 119 § 1 kpw w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t. j. Dz. U. z 1983 r. Nr 49 poz. 223 z późn. zm.) Sąd wymierzył obwinionemu opłatę w kwocie 300 zł (3000 x 10 % = 300). Ponadto zaś, na zasadzie art. 119 § 1 kpw zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 4825,80 zł, na którą to złożyło się: 4705,80 zł tytułem należności biegłego wyznaczonego do wydania opinii oraz 120 zł tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania (§ 2 oraz § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia Dz. U. z 2017 r. poz. 2467).

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w wyroku dnia 13 marca 2026 roku.